سکوها صدایت را فریاد می‌زند.

این روزها از کنار ورزشگاه تختی آبادان که از معدود استادیوم‌های میزبان لیگ برتر است که در مرکز شهر قرار دارد که بگذری، سکوهایی را می‌بینی که در زیر آفتاب سوزان تابستان آبادان در انتظارند.

هم در انتظار سپری شدن گرمای طاقت فرسای تابستان آبادان و هم روزهای سرد فوتبالی و آغاز مجدد تب لیگ برتر.

سکوهایی که با جلوه اینگونه خالی بیگانه بوده و فریادهای ده‌ها هزار نفری دمبلو دمبلوهای معروف آبادانی با آنها عجین شده حالا رفته رفته خود را مهیای میزبانی از پرشورهای برزیلی می‌کند.

سکوهایی که جای جایشان خاطراتی دارند خواندنی از روزهای پرفراز و نشیب فوتبال آبادان از غم و شادی‌ها، شکست و پیروزی ها و روزهای ابری و آفتابی در مهد فوتبال ایران.

و هوادارانی که صنعت نفت آبادان با زندگی، علایق و احساساتشان خو گرفته است هوادارانی که اگر پای تحلیل و تفسیرشان از فوتبال بنشینی هر یک کارشناسانی هستند خبره و عملکرد تیمشان را صدرگونه و حاج رضایی‌وار برایت زیر ذره‌بین قرار می‌دهند.

تماشاگرانی که پیراهن های زرد طلایی شان و شال و کلاه برزیلیشان در زیر آفتاب تابان تابستان آبادان تلولوی خاص می یابد، برخی‌شان به این هم اکتفا نکرده و ولو برای یک روز رنگ خودروهایشان را نیز با تیم محبوبشان همراه می‌کنند.

تماشاگرانی که شعارهای آبادان برزیلته آنها لرزه بر دل هر تیمی می‌اندازد و یک رنگی و یکصداییشان در تشویق صنعت نفت ترجمان واقعی شعار آبادان نه قرمزه نه آبیه برزیلیه و نه قرمز نه آبی فقط زرد طلایی است.

اکنون که صدای سوت آغاز فصل جدید فوتبالی ایران کم کم به گوش می‌رسد، تو هوادار فوتبال شناس آبادانی قطعاً به خوبی این را می‌دانی که شکست و پیروزی جز لاینفک و زیبایی بخش فوتبال است و در روزهای بحرانی است که تیم محبوبت بیش از پیش به حضور و حمایتت نیاز دارد تا به عنوان یار داوزدهم و همیشگیش بار دیگر نشاط و شور اشتیاق فوتبال را در این روزهای اوج گرما به اوج هیجان برسانی و با رعایت اصول اخلاق و احترام به تیم‌های مقابل شایستگی خود را در منش اخلاقی و حمایت تیمی را به اثبات برسانی.

 

امید زباری

نوشتن دیدگاه