آخرین بازمانده سفالگری سنتی در آبادان

یک کارگاه سفالگری در روستای «شلحه» آبادان همچنان مشغول به کار است.

هوشنگ تنها بازمانده سفالگران آبادان هنوز به سنت پدرانش سفالگر و کوره اجدادی را روشن نگه داشته است.

وی با اشاره به گذشته‌های دور می‌گوید: همه مردم این روستا به صورت آبا و اجدادی شغلشان سفالگری بود اما با شروع جنگ تحمیلی همه کوچ کردند و دیگر بازنگشتند.

هوشنگ کوزه‌گر می افزاید: قبل از اینکه برق به این روستا برسد کوزه‌های دست ساز حداقل برای خنک نگه داشتن آب رونق زیادی ‌داشت اما حالا هیچکس در این شهر مرا نمی‌شناسد و فقط نوروز هر سال، میراث فرهنگی سفال‌هایم را به میهمانان نشان می دهد و بعد به فراموشی سپرده می شوم.

این در حالیست که در آبادان چند مغازه‌ فروش صنایع‌دستی به چشم می‌خورد اما در هیچ یک از آنها نام و نشانی از سفال آبادان دیده نمی شود و همه سفال‌ها از شهر‌های اطراف مثل همدان یا اصفهان تهیه می‌شود.

کارشناسان با اشاره به اینکه در گذشته یکی از مهم‌ترین صنایع‌دستی آبادان پس از حصیربافی، سفالگری بود معتقدند، سفال تولید شده از خاک و گل آبادان در کشور کم نظیر است، دارای چگالی پایین و جزو سبک‌ترین سفال‌هاست و رنگ خاکستری دارد.

ساماندهی ندادن به کارگاه‌های تخریب شده و ترغیب روستاییان به بازگشایی کارگاه‌ها، آموزش ندادن به علاقه‌مندان این هنر و نبود بازارهای بومی، استانی و بین‌المللی از جمله کاستی‌هایی است که موجب شده این صنعت ‌دستی بومی نه تنها در کشور بلکه در شهر خود نیز ناشناس و مهجور باقی بماند.

نوشتن دیدگاه