ما و پیشکسوتان فوتبال خوزستان

در محله ی احمدآباد شهر آبادان پیرمردی بختیاری و همسرش زندگی محقری - به لحاظ امکانات زندگی - و صد البته با عزت و سرفرازی را با مستمری دریافتی از شرکت نفت می گذرانند؛ محمد سنجری، پیر دیر فوتبال آبادان، حدود ۹۰ سال از عمر پر برکتش می گذرد.

او طی این سالها چندین نفر از بچه های آبادان را به رده های بالای ملی فوتبال ایران رسانده است. بچه هایی که از محله ها و خانواده های فقیرنشین این شهر جنوبی به واسطه ی آموزش های دلسوزانه ی این مرد و البته با همت و تلاش خودشان و دیگر مربیانشان - این را سنجری در اوج تواضع می گوید - از قعر گمنامی و فقر، حالا دیگر به جایگاه برجسته ی اجتماعی و تمول رسیده اند و دیگر حتی سراغی هم از او نمی گیرند.

در یکی از روزهای آغازین زمستان، میهمان گلایه ها و خاطراتش شدیم. او در خاطراتش از پسر بچه ی کوچک اندامی حکایت می کرد که شغلش رسیدگی به شمشادهای منازل سازمانی آبادان بود و خیلی زود در ابتدای جوانی توانست در نخستین حضور ایران در جام جهانی، به عنوان یار ثابت تیم ایران ایفای نقش نماید و اکنون هم در تیم های لیگ برتر کشور به عنوان مربی فعالیت دارد.

از ۴ برادری صحبت می کرد که پدرشان با درآمد اندک رانندگی جوابگوی زندگی شان نبود ولی آنها با همین فوتبال تا رده های ملی و باشگاه های معتبر صعود کرده و اکنون نیز دو تن از آنها در تیم های لیگ برتر به عنوان مدیر و مربی مشغول به کار هستند.

دیگر شاگردش یکی از مربیان تیم فولاد خوزستان است و چندین و چند نفر دیگر که هر کدامشان از شأن و جایگاهی در فوتبال کشور بهره می برند ولی او با مناعت طبعی که مختص یک بختیاری است، از هیچ یک گلایه نداشت بجز «حسن نگارش» - بازیکن اسبق تیم تاج - که چرا با توجه به استعدادی که در او می دید، نتوانست در زمینه ی تحصیل، به مدارج بالا دست بیابد؛ نمونه ای ناب از دلسوزی پدرانه ی یک استاد و مربی.

شاید برای او شنیدن نام دکتر ایرج آزاده - متخصص قلب و یکی از شاگردانش - دلچسب تر از سایرین باشد و شاید هم او آرزومند پیشرفت شاگردانش در هر دو زمینه ی ورزش و تحصیل بوده است.

با این همه او در احمدآباد در پیله ای از فراموشی گرفتار است و در این فوتبال فرهنگ مدار، هیچ کس سراغی از او نمی گیرد؛ حتی این روزها که درگیر بیماری قلبی است.

خیلی از مشاغل موجود در سطح جامعه بدون هیچ ادعایی در زمینه ی اخلاقیات، خود را ملزم به حفظ حرمت پیشکسوتان می دانند. آیا در ورزش و به خصوص فوتبال، حرمت پیشکسوتان را پاس می داریم؟

نوشتن دیدگاه